Trending
राजनीति नेपालमा बसेर अध्ययन गर्न चाहने विदेशीलाई विद्यार्थी भिसा दिनुपर्छ : सचिव काफ्ले समाज शान्ति प्रक्रियामा दमननाथ र पद्मरत्नको योगदान बिर्सन सकिँदैन : परराष्ट्रमन्त्री श्रेष्ठ राजनीति बलिया दललाई पाखा लगाए नेपालको राजनीति सही बाटोमा जान्न : महासचिव पोखरेल राजनीति हामीले बुर्जुवाहरूसँग कम्परमाइज गरेका छौं : प्रचण्ड अन्तर्राष्ट्रिय इटालीको डुङ्गा दुर्घटनामा मृत्यु हुनेको सङ्ख्या ३४ पुग्यो राजनीति समाजवाद उन्मुख अर्थतन्त्र निर्माण हुनेगरी बजेट ल्याएका छौँ : अर्थमन्त्री राजनीति तानसेन नगरले ल्यायो पौने दुई अर्बको बजेट अन्तर्राष्ट्रिय भारतद्वारा ओमानसँग स्वतन्त्र व्यापार सम्झौतामा हस्ताक्षर गर्ने तयारी समाज डेंगी नियन्त्रण गर्न पानी पोख्‍ने अभियान राजनीति एमालेको एक मात्र लक्ष्य मिसन ०८४ हो : मन्त्री चौधरी

वीर अस्पतालमा मैले जे देखेँ…

वीर अस्पतालको मुख्य गेटबाट भित्र छिर्नेबित्तिकै अन्दाजी ६० वर्षीय आमा देखेँ, सुतिरहनुभएको थियो । यो चिसोमा एक जोर लुगा लगाएर बोरामा मस्त निदाएको देखेर अघि बढेका मेरा पाइला त्यहीँ रोकिए ।

दायाँबायाँ हेरेँ, उहाँको आफन्त कोही देखिनँ । मभन्दा पहिला पुग्नेहरुसँग सोध्दा उल्टै ‘कसको ठेक्का कसले लिएर को छ र ?’ भन्ने जवाफ आयो । लाग्यो, साँच्चै मानवता हराएछ । अरु ठाउँमा त यस्ता धेरै गतिविधि हुन सक्लान् । तर अस्पतालमा पनि यस्तो हुन्छ भन्ने सोचेको थिइनँ । मस्त निद्रामा भएकाले उहाँलाई बिउँझाउन चाहिनँ ।

म आफू पनि उपचारका लागि पहिलो पटक वीर अस्पतालमा गएको थिएँ । अन्य अस्पतालमा उपचार गराउँदा कुनै सकारात्मक संकेत नदेखिएपछि वीर अस्पताल पुगेको थिएँ । 

दुखाइ धेरै भएकाले एक घण्टा लाइनमा बस्दा झन् पीडा भयो । भित्र छिरेपछि बस्ने ठाउँसमेत थिएन । कुन डाक्टरकोमा कता जाने, पत्तो भएन । सबैतिर हेरेँ । बस्ने कुर्सीदेखि उभिने ठाउँसम्म घुइँचो । सबैलाई बाहिर लाइनमा राखेर व्यवस्थित देखाउन खोजे पनि भित्र त्यस्तो अवस्था देखिएन ।

ढोकाबाट छिरेपछि ‘जसको शक्ति उसकै भक्ति’ भनेझैं देखिन्थ्यो । मभन्दा नाजुक अवस्था भएकालाई अगाडि जान भनेर सबैतिर हेरेँ । दुखाइले सीमा नाघ्दै थियो, पालो आयो । 

सबै कुरा डाक्टरलाई भनेपछि ‘रगत र खकारको रिर्पोट आएपछि मात्रै औषधि दिन मिल्छ’ भन्ने जवाफ आयो । डाक्टरको जवाफले झसंग बनायो, कतै केही गम्भीर रोग त होइन ? त्यहाँबाट फर्किएर रगत र खकार दिने ठाउँमा गएँ । त्यहाँ पनि उस्तै अव्यवस्थित लाइन थियो ।

दुई घण्टा लाइनमा उभिएपछि बल्ल पालो आयो । जाँचका लागि रगत र खकार बुझाइसकेपछि सोधेँ, रिपोर्ट कतिबेला आउँछ ? आदेश आयो, ‘भोलि यही समयमा आउनु ।’ त्यो पनि राम्रोसँग भनेको भए हुन्थ्यो नि ! आज दिएको रगत र खकारको रिपोर्ट भोलि आउने, रनभुल्लमा परेँ । महसुस भयो, यही कारणले भनिएको रहेछ ‘सरकारी अस्पताल’ ।

त्यसबेला नै दुखेर अस्पताल गएको म भोलि फेरि त्यही समयसम्म कसरी पीडा खपेर बस्न सक्छु र ? सामान्य बिरामी भएर गएको बिरामीको त यस्तो अवस्था छ भने मभन्दा धेरै पीडितको हालत के होला ? 

फेरि उनै डाक्टरलाई भेट्नुपर्ने थियो । जसले मलाई सुरुमा भनेका थिए, रिर्पोट नआइ औषधि दिन मिल्दैन । डाक्टर’साब मेरो दुखाइ धेरै छ, तपाईंलाई रिपोर्ट भोलि नै देखाउन नसकिने रै’छ  । फेरि भोलि तपाईंको ओपीडी तालिका देखिनँ, के गरौं ? 

डाक्टरको जवाफ आयो, ‘त्यसो भए म औषधि लेखिदिन्छु तर छातीको एक्सरे पनि हेर्नुपर्छ ।’ एकछिन पर्खिनु म अहिले नै एक्सरे गरेर आउँछु भनेर तल्लो तल्लामा गएँ । पहिला बिल काट्नु पर्ने भएकाले त्यहाँ पनि लाइनमा बस्नुपर्‍यो ।

१५ मिनेट लाइन बसेपछि बल्ल पालो आयो तर काउन्टरबाट ‘एक्सरे चलेको छैन होला एक पटक बुझेर आउनु’ भन्ने जवाफ आयो । अचम्मै लाग्यो । एक्सरेको काउन्टरमा बस्नेलाई मेसिन चलेको नचलेको पत्तो छैन ! यस्तो पनि हुन्छ र कतै ? काउन्टरमा बस्ने हैसियत भएकाले जाबो मेसिन चलेको नचलेको बुझ्न सक्दैन ? कि सरकारी अस्पतालमा यस्तै गरे पनि चल्छ ? यस्तै प्रश्नको झटारो हानेर आफै गएँ बुझ्न, तर एक्सरे मेसिन चलेको रहेनछ । 

फेरि डाक्टरकोमा गएँ । डाक्टर सा’ब मेसिन नचलेको धेरै भैसकेको रहेछ । कुनै पहल गर्नु भएन ? प्रश्न सोध्न नपाउँदै डाक्डरको जवाफ आयो, ‘यो सरकारी अस्पताल हो, प्राइभेट होइन ।’

त्यसो भए तपाईं सरकारीमा किन काम गर्नुहुन्छ ? जानुस् प्राइभेटमा । के सरकारीमा आउने नागरिकले सेवा पाउनै हुन्न भन्ने छ ? यति मात्रै के भनेको थिएँ डाक्टरले उल्टै प्रश्नको भावमा भने, ‘तपाईं केमा काम गर्नुहुन्छ ? आजसम्म कसैले यसरी प्रश्न गर्न सकेको थिएन । हामी भोलि नै पहल गर्छौं ।’ मेरो कामसँग भन्दा पनि औषधिसँग सरोकार राख्नुहोस्, डाक्टर’साब भनेपछि एक हप्ताको लागि तीन वटा औषधि लेखिदिए ।  

औषधि किन्न फार्मेसीमा जाँदा त्यसपछि त्यहाँ पनि उस्तै लाइन । २० मिनेट पछि बल्ल पालो आयो । पालो त आयो, तर फार्मेसीमा एउटा मात्रै औषधि रहेछ ! एउटा औषधि लिएर अन्य औषधिको लागि बाहिरको फार्मेसीमा गएँ । त्यहाँ औषधि त थियो तर मूल्य लेखिएको थिएन । मूल्य नभएको औषधि लैजान्नँ भनेर अर्कै पसलमा गएँ । त्यहाँ औषधि पनि थियो  मूल्य पनि । दुवैको मूल्य हेरेँ । कति पर्छ भनेर मैले हिसाब निकालेको थिएँ, तर पसलेले त्योभन्दा धेरै भने ।

अरुलाई औषधिमा १० प्रतिशत छुट हुन्छ भन्ने कुरा थाहा रहेनछ । मैले भनेपछि मभन्दा अगाडि जाने अन्दाजी ४५ वर्षीया महिलाले अचम्म मानेर सोध्नुभयो, ‘यो तपाईंलाई मात्रै हो कि हामीलाई पनि मिल्छ ?’ मैले सबैले औषधिमा १० प्रतिशत छुट पाउनुपर्छ । यो हाम्रो अधिकार हो भनेपछि उहाँले पनि छुट माग्नु भयो । 
उहाँले समेत छुट पाएपछि दुखाइ हराएको महसुस भयो । थोरै भए पनि खुशी लिएर घर फर्किएँ ।

प्रतिक्रिया

रोचक

सबै
थारु भाषाको “दिल जिगर तुहि धडकन” अडियो म्युजिक सार्वजनिक ।।
माघ १४, २०७६

राम अवतार चौधरी कपिलवस्तु, १४ माघ । गायक उत्तम चौधरी र अन्नु चौधरीको सुमधुर सांगीतिक स्वरमा सजिएको “दिल जिगर तुहि…

Recent Posts

TOP